Over mij
Uit je hoofd. Op het water.
Gewoon een man die graag leeft
Ik ben Ronald.
Kapitein.
Buschauffeur.
Maker.
Waterliefhebber.
Vader.
Verhalenverzamelaar.
En iemand die al zijn hele leven nieuwsgierig is naar wat mensen levend maakt.
Niet wat ze succesvol maakt.
Niet wat ze belangrijk maakt.
Maar wat ervoor zorgt dat hun ogen gaan glimmen.
Ik hou van water.
Van vrijheid.
Van verwondering.
Van mooie schepen.
Van nieuwe ideeën.
Van gesprekken die nergens beginnen en ergens bijzonders eindigen.
Gewoon een man die graag leeft.
Die verwonderd blijft.
En anderen uitnodigt om hetzelfde te doen.
Van dokwerker tot kapitein
Mijn leven speelt zich al zo lang ik me kan herinneren af op en rond het water.
Ik begon ooit als dokwerker.
Later werd ik matroos.
Daarna stuurman.
En uiteindelijk kapitein.
Vroeger dacht ik dat dat het doel was.
Dat als ik eenmaal kapitein was, ik het gemaakt had.
En eerlijk?
Ik ben nog steeds trots op die weg.
Maar ergens onderweg ontdekte ik iets veel belangrijkers.
Dat een titel je niet vertelt wie je bent.
En dat succes niet automatisch betekent dat je je levend voelt.
Uiteindelijk bleek ik niet op zoek naar een hogere functie.
Ik was op zoek naar een leven dat bij me past.
En misschien ben ik daarom nog steeds onderweg.
Niet omdat ik verdwaald ben.
Maar omdat ik nieuwsgierig blijf.
De Ronassis
De boot waar we mee varen heet de Ronassis.
En..? Dat is niet zomaar een boot voor mij.
Ze vaart inmiddels al bijna twintig jaar met me mee.
Werk veranderde.
Plannen veranderden.
Dromen veranderden.
Maar de Ronassis bleef.
Ik kocht haar ooit omdat er iets in die boot zat wat ik nergens anders vond.
Het licht.
De ruimte.
De stabiliteit.
Het gevoel dat je kunt ademhalen zodra je aan boord stapt.
In de loop der jaren is deze boot van alles geweest.
Familieboot.
Feestboot.
Sinterklaasboot.
Bruiloftsboot.
Een plek voor vrienden.
Een plek voor stilte.
Een plek voor nieuwe ideeën.
Een plek voor afscheid.
Een plek voor herinneringen.
Ze is niet alleen een boot.
Ze is een plek waar het leven gebeurt.
De naam ontstond jaren geleden toen iemand tegen mij zei:
“Jij lijkt Onassis wel met al die bootjes van je.”
Nou ja…
Je moet groot denken.
Ronassis
Mijn boot is mijn therapie
Ik hoef niet altijd te varen...
Soms word ik net zo gelukkig van een dag klussen aan boord.
Een kastje bouwen.
Iets repareren.
Een stukje schuren.
Een nieuw idee uitwerken.
Gewoon met mijn handen bezig zijn.
Sommige mensen gaan mediteren.
Ik schuur een boot.
Dat werkt voor mij ongeveer hetzelfde.
Op het water wordt het vaak vanzelf stiller.
Niet omdat ik daar antwoorden vind.
Maar omdat ik er stop met zoeken.
En juist dan ontstaat er ruimte.
Voor nieuwe ideeën.
Voor nieuwe gesprekken.
Voor nieuwe avonturen.
En vaak komen de beste dingen dan vanzelf weer boven drijven.
Hoe Out of the Boat ontstond
Out of the Boat is niet ontstaan als businessplan.
Het ontstond uit een ontdekking...
Lange tijd dacht ik dat ik vooral op zoek was naar rust.
Maar eigenlijk was ik op zoek naar iets anders.
Naar levensenergie.
Naar verwondering.
Naar dat gevoel dat je hebt wanneer je zo opgaat in iets dat je de tijd vergeet.
Rust bleek nooit het doel.
Rust bleek de plek waar ik dat weer kon voelen.
En dat zie ik ook gebeuren bij andere mensen.
Zodra de druk even wegvalt.
Zodra er ruimte ontstaat.
Zodra de agenda niet meer bepaalt wat er moet gebeuren.
Dan gebeurt er vaak iets moois.
Mensen worden nieuwsgieriger.
Lichter.
Creatiever.
Ze herinneren zich dingen waar ze blij van worden.
Dingen die ze ergens onderweg een beetje waren vergeten.
Daar gaat Out of the Boat eigenlijk over.
Niet over varen.
Maar over weer voelen wat jou levend maakt.
Waarom mensen zich vaak snel thuis voelen
Misschien voelen mensen zich daarom vaak snel op hun gemak bij mij.
Niet omdat ik overal een antwoord op heb.
Maar omdat ik geloof dat niet alles opgelost hoeft te worden.
Je hoeft mij niet te overtuigen.
Je hoeft niet sterker, slimmer of succesvoller te zijn.
Je hoeft geen verhaal hoog te houden.
Je mag gewoon zijn wie je bent.
Soms is het genoeg om even ruimte te maken.
Voor een gesprek.
Voor stilte.
Voor een nieuw idee.
Of gewoon voor jezelf.
Dat is vaak al meer dan genoeg.
Misschien komt dat ook doordat ik oprecht nieuwsgierig ben naar mensen.
Niet omdat ik antwoorden wil geven.
Maar omdat ik het mooi vind om te ontdekken wat iemand drijft.
Waar iemand van gaat stralen.
Waar iemand van gaat leven.
En soms ontstaat er juist in die nieuwsgierigheid een gesprek dat je nog lang bijblijft.
Misschien is mijn grootste talent niet dat ik overal antwoorden op heb.
Misschien is het dat ik nieuwsgierig genoeg ben om de deur open te doen wanneer het leven aanklopt.
En mensen uit te nodigen om hetzelfde te doen.
Wie ik ben
Ik hou van:
water
vrijheid
avontuur
verwondering
humor
eenvoud
dingen maken
mooie schepen
verhalen
nieuwe ideeën
mensen op hun gemak laten voelen
het leven niet moeilijker maken dan nodig is
Ik geloof dat veel mensen niet te weinig kennis hebben.
Ze hebben te weinig ruimte.
Te weinig verwondering.
Te weinig momenten waarop ze vergeten hoe laat het is.
En misschien is dat precies waarom ik zo graag mensen meeneem het water op.
Een laatste gedachte
Mensen denken vaak dat ze bij mij komen varen.
Maar meestal nemen ze iets anders mee naar huis.
Meer rust.
Meer ruimte.
Meer vertrouwen.
Meer levenslust.
Of gewoon het besef dat ze zichzelf niet kwijt zijn.
Dat ze alleen even vergeten waren wat hen energie geeft.
Wat hen nieuwsgierig maakt.
Waar ze van gaan glimlachen.
Waar ze zich levend door voelen.
Misschien hoef je jezelf niet te vinden.
Misschien hoef je alleen weer nieuwsgierig te worden naar wat jou levend maakt.
Wanneer had jij voor het laatst het gevoel dat je écht leefde?
Misschien begint het met een paar uur op het water.
Je bent welkom aan boord.
De koffie staat klaar.
De Maas ook.
Je hoeft niets op te lossen.
Je hoeft alleen even los te gooien.
Blijf dicht bij wat je levend maakt.
Ronald Verkade
