Wie is die Ronald eigenlijk..?
Gewoon Ronald.
Ik ben Ronald.
Vader.
Kapitein.
Maker.
Schrijver.
Waterliefhebber.
En behoorlijk ervaren in het nemen van omwegen.
Want als je mijn leven op een kaart zou tekenen…
dan wordt het geen rechte lijn.
Meer zo’n route waarvan Google Maps op een gegeven moment zegt:
“Ronald… zoek het lekker zelf uit.”
Ik heb van alles gedaan...
Aan boten gewerkt.
Gevaren.
Gebouwd.
Gerepareerd.
Op jachten gewerkt.
Vrachtwagens gereden.
Touringcars gereden.
Mensen vervoerd.
Dingen gemaakt.
Dingen geprobeerd.
Sommige dingen gingen fantastisch.
Andere waren vooral…
leerzaam...
Maar als ik nu terugkijk…
kwam er opvallend vaak iets terug.
Water.
Dat begon eigenlijk al vroeg.
Op mijn dertiende begon ik bij een watersportbedrijf.
Nou ja..?
begon.
Volgens mij woonde ik er na een tijdje zo ongeveer.
Ieder vrij uur was ik daar te vinden.
Boten.
Motoren.
Schuren.
Sleutelen.
Repareren.
Varen.
Ik vond alles mooi.
Op mijn zeventiende zelfs zó mooi…
dat school me op een dag belde.
“Ronald… waar ben je?”
Ik stond te werken...
“Je moet examen doen.”
…
O ja..?
Examen...
Vergeten...
Niet per se het voorbeeld dat ik mijn eigen kinderen tegenwoordig meegeef.
Maar ja…
ik was blijkbaar nogal druk met iets wat ik leuk vond.
En dat herken ik nog steeds.
Als iets me echt grijpt…
ben ik de tijd kwijt.
En toen nam ik een paar omwegen.
Het leven liep daarna niet keurig van A naar B.
Gelukkig maar.
Ik heb verschillende dingen gedaan.
Nieuwe banen.
Nieuwe plannen.
Nieuwe projecten.
En waarschijnlijk ook regelmatig gedacht:
“Ja… dit is het.”
Om een tijdje later weer een andere afslag te nemen.
Vroeger vond ik dat misschien onrustig.
Nu kijk ik daar anders naar.
Want onderweg heb ik ontzettend veel gezien.
En vooral heel veel mensen ontmoet.
In een werkplaats.
Op een boot.
In een vrachtwagen.
In een touringcar.
Op vakantie.
Aan een bar.
Op een steiger.
En het grappige is…
mensen beginnen vaak vanzelf te vertellen.
Geef ze een beetje tijd.
Een kop koffie helpt trouwens ook.
Maar dat water bleef trekken.
Hoeveel omwegen ik ook maakte…
Als ik ergens langs een haven reed, gebeurde er altijd hetzelfde.
Gas los.
Even kijken.
Bootjes.
Water.
Ik weet eigenlijk niet eens precies waarom.
Het trekt gewoon.
Misschien omdat alles op het water nét even anders is.
Je stapt aan boord…
en je gewone wereld blijft op de kant staan.
Je bent ineens bezig met andere dingen.
Wind.
Stroming.
Tonnen.
Een brug.
Een schip dat iets groter is dan jij.
Soms véél groter.
Je kijkt om je heen.
Je bent bezig met waar je bent.
En voor je het weet…
ben je even helemaal uit dat hoofd van je.
Dat vind ik mooi.
En toen kwam de Ronassis...
Ik ben ooit begonnen met de Ronassis opknappen.
Nou ja..?
opknappen...
Dat klinkt alsof je zaterdagmorgen even naar de bouwmarkt rijdt…
en zondagmiddag klaar bent.
Bij een oude boot werkt dat blijkbaar anders.
Je haalt één ding weg…
en vindt er nog drie.
Je repareert een leiding…
en twee meter verderop denkt een andere leiding:
“Mooi. Dan ben ik nu aan de beurt.”
Schuren.
Lassen.
Schilderen.
Sleutelen.
Nog een stukje.
En nog eentje.
En iedere keer dacht ik:
“Als dát klaar is…”
Inmiddels weet ik beter.
Maar eerlijk..?
Ik vind het prachtig.
Met mijn handen bezig zijn.
Kijken hoe iets werkt.
Iets maken.
Iets wat oud is niet meteen afschrijven.
Gewoon eens kijken wat er nog in zit.
Mijn leven is trouwens ook nog niet af.
Mijn boot ook niet.
Die twee lijken verdacht veel op elkaar...
Er is nog iets waar ik nieuwsgierig naar ben.
Mensen.
Niet zozeer naar wat je doet.
Of wat er op je visitekaartje staat.
Daar komen we vanzelf wel achter.
Ik vind iets anders veel interessanter.
Waar vergeet jij hoe laat het is?
Daar ben ik nieuwsgierig naar.
Want zodra iemand daarover begint…
gebeurt er vaak iets...
Iemand gaat anders zitten.
Begint sneller te praten.
Moet lachen.
Ogen gaan glimmen.
En ineens heb je het niet meer over wat iemand allemaal móét…
maar over iets waar iemand gewoon ontzettend veel zin in heeft.
Dat vind ik mooi.
Misschien omdat ik dat zelf zo goed herken.
Ben ik dan een coach?
Nee.
Laat ik daar maar duidelijk over zijn.
Ik heb geen methode.
Geen stappenplan.
Geen werkboek.
En ik ga ook niet ineens tegenover je zitten met:
“En Ronald vraagt zich af… wat doet dit met jouw innerlijke kind?”
Daar krijg ik zelf al jeuk van terwijl ik het opschrijf.
Ik heb de wijsheid niet in pacht.
Ik heb mijn eigen leven niet eens helemaal uitgevogeld.
En eerlijk gezegd…
hoeft dat van mij ook niet.
Ik kan wel luisteren.
Ik ben nieuwsgierig.
Ik stel soms een vraag.
Ik kan serieus zijn.
En ik kan gelukkig ook behoorlijk om mezelf lachen.
Dat laatste is onderweg regelmatig van pas gekomen.
En zo ontstond Out of the Boat.
Grappig eigenlijk…
Ik heb in mijn leven van alles gedaan.
Maar als ik nu terugkijk, kwam ik steeds weer bij ongeveer dezelfde dingen uit.
Water.
Boten.
Mensen.
Maken.
Goede gesprekken.
Een beetje ouwehoeren.
En dingen doen waarbij ik vergeet hoe laat het is.
Op een gegeven moment dacht ik:
Waarom breng ik dat eigenlijk niet gewoon bij elkaar?
Geen ingewikkeld concept.
Geen groot programma.
Gewoon iemand meenemen op mijn boot.
Even uit zijn gewone wereld.
Want daar geloof ik inmiddels wel in.
Als je even ergens anders bent…
gebeurt er soms vanzelf iets.
Een boot in plaats van een kantoor.
Water in plaats van vier muren.
Geen bekende route.
Even totaal iets anders.
Je hoofd wordt wat rustiger.
Er komt ineens een idee boven.
Je kijkt anders naar iets.
Of je hoort jezelf iets zeggen en denkt:
“Verrek… volgens mij weet ik het eigenlijk al.”
Niet omdat we daar zo hard naar zochten.
Misschien juist omdat we dat even niet deden.
En gebeurt er helemaal niks..?
Ook goed.
Dan hebben we in ieder geval lekker gevaren.
Dat werd…
Out of the Boat.
Out of the box..?
We beginnen wel met de boot.
Dus ja… dat ben ik zo’n beetje.
Geen goeroe.
Geen man met alle antwoorden.
Gewoon Ronald.
Nieuwsgierig.
Graag op het water.
Altijd wel iets aan het bouwen.
Regelmatig een omweg.
En nog steeds aan het ontdekken waar ik zelf de tijd van vergeet.
Misschien denk je na dit hele verhaal:
“Ja… bij die vent zou ik best eens twee uur aan boord willen stappen.”
Mooi.
Dan hoef ik volgens mij niet veel meer uit te leggen.
De boot ligt klaar.
De koffie staat aan.
En de Maas doet meestal ook gewoon mee.
Nog iets wat je wilt weten?
Stuur me gewoon een bericht.
Geen verkooppraatje.
Gewoon even kennismaken.
OUT OF THE BOAT
Even uit je gewone wereld.
Twee uur die helemaal van jou zijn.
De rest zien we onderweg wel.
Ronald Verkade
